میدان نفتی کرنج یک تاقدیس با روند شمال غربی- جنوب شرقی در فروافتادگی دزفول است و در سال 1963 با حفر چاه شماره یک کشف و بهره برداری از آن يکسال بعد شروع شد. مخزن در زمان کشف زیر اشباع و فاقد کلاهک گازی اوليه بوده است. براساس توليد، فشار مخزن کاهش و کلاهک گازی ثانويه در مخزن بوجود آمده است. جهت تثبيت فشار و جلوگيری از هرز رفت نفت، تزريق گاز در مخزن از سال 1992 شروع شد که تا حدودی فشار نفت را تثبيت نمود. این میدان یکی از هشت میدان طرح افزایش تولید شرکت مهندسی و توسعه نفت است که توسط مدیریت آن طرح به مناقصه بین المللی گذاشته شد. در مرداد ماه 1380 از طرف کارفرما این پروژه به این شرکت و دو شرکت همکار کانادائی Sproule و CMG واگذار گردید. پروژه در اسفند ماه 1382 به پایان رسید.

پس از آخرين مطالعه ای که حدود 8 سال پيش توسط شرکت ملی مناطق نفتخيز جنوب انجام شد، 8 حلقه چاه جديد حفر و چندين سال از مخزن توليد شد و اطلاعات جديدی به دست آمد. باتوجه به اطلاعات تکميلی، مطالعه مجدد مخزن ضروری بود. جمع آوری اطلاعات مخزن، توصيف مخزن، تطابق تاريخچه یک دوره 40ساله، پيش بينی عملکرد مخزن تحت سناريوهای مختلف (19 پيش بينی) و تهيه طرح توسعه طبق برنامه پروژه انجام شد. پيش بينی های متعددی انجام شد تا اثر حالتهای مختلف توليد نظیر تخليه طبيعی، تزريق آب، تزريق گاز با هدف تثبيت فشار و يا فشار افزائي، توليد با درصد آب زياد و افزايش سقف توليد مخزن تحت شرايط مختلف بررسی گردد. طی اين پيش بينی ها حفر چاههای جديد و تعمير چاههائیکه مشکل توليد گاز يا آب اضافی خواهند داشت در نظر گرفته شد. پس از پايان پيش بينی ها ارزيابی اقتصادی هر يک از حالتهای پيش بينی برای دوره 2040-2004 انجام شد. طبق اين پيش بينی ها ارجحیت سناريوها از نظر بازيافت نهائي نفت و ارزش خالص بروز شده و بهترين حالتهای توليد برای مخزن مشخص شدند.

مطالعاتی که بر روی مخازن نفتی و گازی انجام مي شوند در خاتمه در کميته مشاورين مخازن شرکت ملی نفت ايران بررسی و نسبت به نحوه توليد در آينده و نتايج مطالعه تبادل نظر مي شود. مديريت برنامه ريزی تلفيقی شرکت ملی نفت ايران پس از اخذ نظر کميته مشاورين و با توجه به نتايج مطالعه، توليد از مخزن تحت بررسی را برنامه ريزی می نمايد.

مطالعه جامع مخزن کرنج و طرح توسعه آن طی چندين جلسه کميته مشاورين مخازن به بحث گذاشته شد و امکان دستيابی به دبی های توليدی بيشتر از ميزان کنونی در صورت فشار افزايي مخزن بررسی شد.

در اين بررسی ها دامنه اطمينان از اطلاعات بکار رفته در مدلسازی مخزن، نحوه و مقدار تزريق گاز، تسهيلات فرآورش و افزايش ريسک در دستيابی به دبی های بیشتر به بحث گذاشته شد.